28 september 2008

Het is zondag 28 september 11.58 uur.
Mijn eertse vrije zondag sinds begin mei.
Tijd voor toneel!
Ik ga straks naar Een Nogal Ingrijpend Ongeluk, een voorstelling
door Toneelgroep (vereniging zeg ik niet meer) Cameleon.
Laat ik eens kijken wat anderen ervan vonden. Er zijn tenslotte al 2 voorstellingen geweest.
Nou, in ieder geval niet iets noemenswaardig voor op het weblog.
Geen leuke reacties voor de spelers, geen publiekstrekkerij, niets.
Tsja. Niet iedereen vindt webloggen een aardig of nuttig iets.
Zaai.

gepost door Anoniem op 11:53

26 september 2008

wakker worden met muziek

Dik en ik kunnen ook weleens niet schelden.
Daar getuigt de volgende correspondentie van.

Dag Dik.
Vanochtend een herhaling gezien en gehoord van een aflevering van Vrije Geluiden bij de VPRO.
Een prachtig mooi waanzinnig inspirerend stuk muziek:
Crippled Symmetry, door Morton Feldman.
Uitgevoerd door, denk ik, een Nederlands gezelschap.
Ik kan het niet in het archief van Vrije Geluiden terugvinden.
Er was watergedruppel en spanning en donker.
Ik zag de spelers het decor neerzetten;
Henk strepen zetten en in de verte kijken tot hoever hij zou kunnen,
Moeder het kleed even afschuieren.
Agnee een stoel omver lopen.
Wüst kan maar niet naar binnen, blijft buiten rommelen.
Bol zet serviesgoed klaar en een pan met een pollepel.
Zakje vlees erbij, beetje zout.



Ha Marx.
Over de muziek heb ik lang zitten donderstralen.
Van Monteverdi tot The Velvet Underground.
Ik vond het allemaal niet passen behalve die Debussy.
Ik dacht eerst geen moderne muziek te gebruiken.
Maar na de NRC van verleden week gelezen te hebben...met dat geouwehoer van zo'n AVRO lul.
Die vindt dat Mozart al genoeg heeft geschreven.
En dat daar iedereen maar naar moet luisteren.
En dat ensembles voor moderne muziek gekort worden in subsidie als politieke keuze.
Omdat "men"het niet mooi vindt.
Nu denk ik... laat het gekras, gepiep, gegier en getoeterdetoet maar komen.
Morton Feldman...ik denken, ja die heb ik.
Niet dit stuk, maar die Feldman.
Ik zoeken.
En wie zoekt zal vinden.
Soms.
Dus ik zit hier te typen met de Coptic Light van Feldman.
Ja en dat vind ik wel wat.
Ik ga eens zoeken want een bijzonder muziekje erbij is nooit weg.
Het probleem is dat de types in het stuk en de sfeer door docu stijl zich goed lenen voor vervreemde klanken.
Alhoewel ik Bolke ook wel wat vind voor Franse fluistermeisjes.
En riolen en Parijs passen goed bij elkaar.

Doei tot dinsdag.
Dik

gepost door Anoniem op 09:45

20 september 2008

Geen woord te veel

Gisteren heb ik Marx haar wel overwogen bericht gelezen. Mooi van woordkeuze. Mooi van rhytme, opbouw en conclusie. En die conclusie kan ik alleen maar delen.

Dik

gepost door mieke valkuil op 12:59

19 september 2008

KLOOTZAKKERIG GEDRAG

Ik heb gehoord dat niemand bereidt is Willem te helpen met het decor van volgende week.
Ik heb gehoord dat spelers van het stuk dat volgende week in première gaat hun tekst nog niet kennen.
Ik weet dat dergelijke feiten funest zijn voor een vereniging.
Ja EEN VERENIGING zo een ding voor samen, samen leuk, samen bezig, samen zoeken, samen het stuk opbouwen, samen het stuk oefenen, samen je tekst kennen, zodat je samen zalige repetities kunt hebben, samen triomfen, samen samen samen.
Al 15 jaar is een toneelvereniging allang niet meer iets van samen, het is een soort provider geworden voor jouw lol, die godmaghethopen lol bezorgd op het moment dat het jou uitkomt, komt het je niet uit dan ken je de vereniging zelfs niet.
Wat een hel voor degenen die wel hun tekst kennen, die gehoopt hadden op een goed repetitieproces, wat een hel voor de regisseur, wat een hel voor de veroorzakers van deze hellen. Zij zijn zelf groot slachtoffer, geen plezier alleen het gevoel van nare verplichting, hangen en wurgen met je tekst, geen goeie oefening in samenspel, niet kunnen luisteren en kijken naar je medespeler.
Ja je hebt medespelers, let je op !!
Ik weet nu dat er bij Cameleon geen decorbouwer valt te verwachten voor het stuk Water, oh ja, lijstjes willen ze hebben, lijstjes van dit en dat, maar niemand biedt aan om die lijstjes, waar toch werkelijk werk mee bedoeld wordt, aan te pakken en ze af te werken.
Zo, een decorbouwer dus voor Water, iemand die timmert, iemand die verft, iemand die helpt dingen te halen, op te slaan, weg te brengen, ach nee die is er niet bij Cameleon.
Want pas op: Willem doet dat nu, maar ik geef je op een briefje dat dat niet lang meer duurt en ik zal de laatste zijn die hem ook maar durft te vragen.
Jullie worden bedankt, stelletje klootzakken !!

gepost door Anoniem op 16:21

10 september 2008

De Eerste Lamp


Thijs en ik wilden vanaf het begin voor elk speelvlak een andere lamp; op straat een straatlantaarn, bij het water een lamp op een dukdalf, in de keuken waarschijnlijk een peertje, in de kamer misschien een gebrandschilderdelamp.

Maar nu is er dan toch nog een lampje opgedoken.

Henk peuterde aan een stekker en Lies, als De Vrouw, kwam bij hem met een schemerlampje, ze had gereedschap nodig.
Henk volgde het even niet zo snel, maar dat gebeurt wel vaker, en hij heeft dan meestal gelijk dat er iets niet klopt in mijn tekst, maar hij is te vriendelijk om dat zomaar promptverloren te zeggen, zo van : Marx dit is weer eens knoeiwerk.

Heus, ik weet echt niet waar dat lampje vandaan is gekomen, het zat er opeens in, dus ik kon het weer niet uitleggen of er een analyse over ten beste geven, wat ik, zoals jullie weten zowiezo heel graag doe en heel goed kan.

Het gevolg was dat ik me weer vreselijk vermaakt heb met die acteurs van Cameleon, en dat zij zich blijkbaar voor allerlei onzin lenen en dat ze er nog om kunnen lachen ook.

Willem zei zelfs dat het wel een geinig stuk was, met die vreemde familie of iets van die strekking

gepost door Anoniem op 15:38

9 september 2008

Script E



Het moet eens af zijn. Ik mag niet meer bij verzinnen.
Ik voel me in mijn artistieke vrijheid beknopt, maar ik moet het doen voor de spelers. Die hebben mogelijk nu niet dat gevoel van of wens naar vrijheid. Logisch, die moeten de tekst, volgens ongeschreven toneelwetten, uit hun hoofd leren. En als ik dan blijf veranderen, toevoegen, weglaten, telkens weer met een beetje of kleine verassingen kom, ja, dan wordt dat uit het hoofd leren natuurlijk niks, of een zooitje.
Herk's dood zit er nog niet in. Lukte me niet.
En ook niet nog een scene van Wüst.
En beide wil ik nog graag.
Het kan alleen op het einde; de as is verstrooid en verwaaid,
Moeder wordt afgeklopt en dan.....
dan wil ik nog iets.
Ik wacht rustig af of het komt.
En als het komt, dan eis ik de mogelijkheid om het toe te voegen.
Thijs vragen over een hond aan de overkant, en een hengel.
Tot vanavond, Lies zal er ook even zijn.

gepost door Anoniem op 14:30