Het spookte al geruime tijd door mijn hoofd,
de titel van een toneelstuk:
Oh Pa, arme pa, jij hangt in de kast van ma en het huilen staat me na.

Ik dacht aan een meisje en een vader die zich verhangen heeft,
dat is dus niet zo.
Ma schijnt het opgezette lijk van papa in haar kast te hebben gezet
en het betreft geen meisje, maar een timide jongen.

Heerlijk klinkt dat: een timide jongen, t i m i d e, t i m i d e

Ik heb het stuk ongeveer 10 jaar geleden gelezen en ik weet er niets meer van, maar ik denk dat dat gozertje meer is dan timide.
Even doorbladeren: zijn moeder heeft het over een olifantskind die bij zijn geboorte de vingers van de dokter afbeet.
Honger natuurlijk, maar niet wat je noemt timide.

Ik was destijds voor Cameleon op zoek naar een stuk, maar legde dit terzijde toen ik bij het punt van de 2 hongerige Venusvliegenvangers kwam, want ik kon toen niet bedenken hoe dat uitgevoerd moest worden. Want ze groeiden, gromden en graaiden.

Het timide jongetje zal met een bloederig bijltje zwaaien, maar er is een meisje verliefd op hem, ze heeft zelfs een nieuw jurkje voor hem aangetrokken, maar dat gaat niet goed, ook dood.

Leuk hè, hoe toneel kan inspireren, zelfs als het even niet zo leuk is.

Gisteravond was de buurvrouw jarig. Een leuke avond met veel gastronomische verwennerij.
En wat bleek. Aan tafel zat opeens een fan van onze club. Leuk leuk leuk. Hij memoreerde de prachtige Woody Allen en de drie zusters die geen Tjechov waren maar toch!!!Niet minder prachtig. Kafka had hij helaas moeten missen. Maar hij kijkt uit naar onze volgende productie. Leuk om te horen.

Je staat in een spagaat.
Je bungelt ietsje door naar één kant.
Je bedenkt 10 redenen om je lidmaatschap op te zeggen.
Dan kukel je beslist die kant ook op.
Waren er geen 11 redenen om lid te blijven?
Ik bedenk 10 redenen om lid te worden;
meepraten, meebeslissen, meedoen, meerpalen, leedvermaak, salieri, de gekeelde vrouw met de rode plastic handschoenen in de koelkast gefrommeld, meer doen, meer spelen, meer praten, meer zeggen, oh ik ben al over de 10 heen, maar nee, ik word geen lid, ik wil wat anders, dat begrijp je wel als je het archief bekijkt.

Hierbij zeg ik mijn lidmaatschap per heden op.

België bestaat immers ook nog steeds!

Ik ga Willems advies opvolgen en een pintje op Cameleon pakken.

Met beste groet!

Je mag verwachten dat wat er op het weblog te lezen valt een afspiegeling is van wat zich binnen de vereniging afspeelt. Maar het is geen wet, dus de werkelijkheid blijkt soms toch wat anders te zijn. En foto's die van het weblog verdwijnen? Kan volgens mij alleen een auteursrechtelijke kwestie zijn, ik zou het anders niet weten.
Bertram en andere lezers, geen zorgen. Cameleon is Live and Kicking! Geen gesputter, gespetter en gespuug krijgt Cameleon eronder. Al sinds 1976 weet deze vereniging, gevierd en verguist, stand te houden. Het afgelopen theater seizoen heeft Cameleon drie producties op de planken gebracht, dat was wellicht wat veel. Minder maar niet minder mooi, dat is ons nieuwe motto.
Schenk jezelf nog een lekkere Belgische pint en drink op ons, op Cameleon.

Bertram is sedert enige tijd naar het zuiden vertrokken. En nu heeft hij opeens ook de bijbehorende emoties. Ik voel een theatergordijn opengaan voor een dramatische laatste akte.
Nee hoor Bertram het valt allemaal reuze mee. Even was er een vervelende hobbel. En daar zijn we als in een DS overheen gevlogen. We vinden elkaar nog steeds erg aardig. We zijn in het vervolg alleen wat voorzichtiger met het aannemen van nieuwe leden.

Dik

Cameleon bestaat. Dat zie je toch?

Er gebeuren rare dingen op het weblog.
Eerst dat verontrustende mailtje van Marx over gespetter en gespuug binnen de vereniging.
Maar ik ken Marx een beetje, dus dat zou ook nog dichterlijke overdrijving kunnen zijn.
Dat lijkt bevestigd te worden als er een gerustellende foto van de repetities op het weblog verschijnt. Vervolgens is die foto echter zonder nadere mededeling weer weggehaald.
En even later staat hij er weer op.
Is het zinsbegoocheling of...
WAT IS HIER IN VREDESNAAM AAN DE HAND?!

Kan iemand me even geruststellen en zeggen dat het niet waar is, dat SCAT CAMELEON niet aan interne ruzies is bezweken nog geen jaar nadat ik de vereniging noodgedwongen heb moeten verlaten wegens een verhuizing naar België?
Is het dan toch waar wat ze zeggen, dat het toneel minder erg is dan de werkelijkheid?
Was het leed van de familie Bonder slechts een flauwe afspiegeling van de drama´s die zich kennelijk recent bij Cameleon hebben afgespeeld?!

Slechts een ding houdt mij voorlopig op de been: het weblog is nog in de lucht, dus Cameleon bestaat nog, al is het maar virtueel.
Daarom nu deze noodkreet voor het mogelijk te laat is en het licht definitief dooft:
O Willem, baken van nuchterheid en stabiliteit al die jaren lang, spreek en verlos mij en andere trouwe volgers van deze ondraaglijke spanning!

Bertram

Er zijn foto's van de generale repetitie. Net als bij Water gemaakt door Ton te Riele. Ik zal iedereen die meegedaan heeft zo snel mogelijk een mailtje sturen met informatie over waar je ze kan downloaden of als dat teveel is (ca. 600Mb) hoe je een cd-tje kan krijgen.

Het bestaat: leden van een vereniging die elkaar in de haren vliegen.
Niets nieuws onder de theaterlampen.
Je kunt komen vol verwachting en weggaan met verachting.
Maar zoals het wel moet bij een toneelclub: het moet met show!
Het moet een TRAGEDIE zijn, het moet vreselijk, erg, naar, afschuwelijk zijn.
Nou, dat lijkt gelukt.

De fictie van Rebekka Bremmer en Kafka zijn door de werkelijkheid ingehaald. Men heeft elkaar bevochten om het bestaansrecht, de dood is in zicht, de kist staat klaar.

Gezeten, hoog op de mastaba in het Zeebelt theater, heb ik een fijne toneelavond gehad. Al dacht ik bij het bestijgen van de hoogte, dat er een kans bestond dat ik mijn nek zou kunnen breken, maar denken we niet allemaal bij het bestijgen van een hoge hoogte dat dat kan gebeuren ? Sommige mensen besluiten daarom beneden te blijven, en zullen geen mooi uitzicht als beloning krijgen.

Het stuk begon.

Lieve, smakelijke Albertine was het lieve, smakelijke dienstmeisje. En ja hoor een vreemde jongeman vond haar ook smakelijk en deed hap!

Vervolgens kregen we een introductie, dat was voor degenen, en wellicht velen, en ook ik, die niet vertrouwd zijn met het werk van Kafka, kon ook in het programmaboekje.
Maar we wisten daardoor wel direct wie van de 6 mooie meisjes wie was. Wie bestaan hebben met Kafka of ontstaan waren door Kafka.
Maar dan weet je ook dat dat ook niet klopt, wat ook die bestaan hebben zijn weer door Rebekka Bremmer ontstaan.
Een 2de prettig gevolg was dat het publiek een soort uitnodiging ontving om te reageren. Dat laat een publiek zich geen 2de keer zeggen, en dat deden ze dan ook, het hele verdere stuk, want de mooie meisjes bleven mooie dingetjes doen naar het publiek.

We leerden de dames ook kennen. Hun zeer duidelijke karakters waren helder gescheiden en zeer inzichtelijk gemaakt.

Ik ga verder niet uitwijden, want er moet nog publiek komen. En ach, als ook die niet alles verstaan en begrijpen, zoals ik, dan zeg ik: in het echte leven begrijp en versta ik ook bij lange na niet alles.

En dan René, de kleine aap, maar zijn spel zorgde ervoor dat het een grote aap was, een belangrijke aap, een aap die ons begrijpt, een aap die ons beter kent dan wij onszelf. Een acteur die weet wat hij doet, hoe hij het zegt, wat hij ziet, langzaam, snel, warm, koud, een mooie monoloog, een mooie aap.

Nog veel plezier met de volgende voorstellingen !!

Heel veel succes vanavond en laat wat moois zien.
Roetsj mee met alle pret, inzet, grote ogen, bolle wangen, moeilijk kijken, opgelucht ademhalen, ingetogen meedogenloosheid, gecontroleerde gekte, en uw talent die naar buiten spat !!!!!

Lees ik het blog, kom ik erachter dat ik zaterdag een mastaba wit heb geschilderd... Ik dacht een troon met glijbaan, maar mastaba, ook prima.

Verder hebben we zondag ook nog gerepeteerd. En het was druk. We begonnen al om 12 uur met een gezamenlijke lunch. Lies kwam langs, Marilou Koster, Nicole die nog even onze zangcoach is geweest. Allemaal zijn ze blijven kijken naar de repetitie die dit keer in de goede volgorde was omdat Manon een cd was vergeten die bij de monoloog van René gebruikt moest worden. Lies is heel lief naar de Thorbeckelaan gegaan om de cd op te halen. Het was dus intro met inleidende monologen, Kafka's Harem en de monoloog van René.
En toen.... waren ze allemaal weg en hebben we de hele intro omgegooid. Het blijft dus mooi een verrassing voor iedereen.