De plek waar je van een lager gelegen, naar een hoger gelegen vloer kunt klimmen, is vaak voorzien van een trap.
Nu is het reuze moeilijk om een goede trap te maken. De stappen moeten goed voelen, het moet veilig zijn, je mag niet uitglijden, het mag geen hellend vlak hebben, liever ook bekleed met een zacht bedekkingkje; mocht je toch struikelen of even willen gaan zitten om uit te puffen vanwege geleverde inspanningen, dan is dat een prettig gevoel onder je billen of knieën.
Hoe hoger de trap hoe meer inspanning je moet leveren om boven te komen.
Maar ook, hoe slechter de trapper hoe meer moeite het je zal kosten om daar boven te komen, waar, heel misschien, maar niet beloofd, een adembenemend uitzicht je te wachten staat.
Ik kreeg eens een kat, in een tijd dat ik een hele moeilijke trap probeerde te slechten, die kat moest een naam, ik dacht ik noem hem naar iets wat ik niet heb, nog niet heb. Denken en om me heen kijken leverde het volgende op: Trapgat. Het bleek een zeer goed in het gehoor liggende naam, het beest reageerde er altijd op, de buren trouwens ook.
Echte, in een gebouw verankerde trapgatten (of is het gaten), leverden mij vreselijke momenten op; vele malen ben er van afgelazerd, met of zonder een Indonesiche maaltijd in m'n handen.
Vannacht bezocht Het Spook Van het Trapgat mij weer.
Als een brullend beest baste ik: Ik Ben Een Grote Dikke Bruine Beer.
Mijn meedogenloze, massieve gestalte boog zich dreigend over Henk, hij deinsde terug, richting het trapgat, bij Lies in Zoetermeer, op zolder, 2 hoog ...... hij kon niet nog een stap achterwaarts want dan zou hij ........ tegen de deur aan klem komen te staan.
Gelukkig, er was een deur.
Het brullend beest brieste nog een beetje na, Henk kon weg van de deur glippen.
Eind goed al goed ? Wel nee.
Onze trap is niet de plek die Jacob voor ogen had toen die wakker werd van een droomvol dutje.
We zullen nog meer trappen moeten beklimmen, zin of geen zin, hup vort, naar boven, nu maar afwachten of er iets schoons ons daar te wachten staat.

Vandaag is weer zo'n dag voor lekker niets!
Nog net geen kerst, maar wel de hele ochtend in de weer om nog de laatste dingetjes te regelen voor de kerstdagen. Je komt thuis en bent stiekem toch wel een beetje moe, ook de weken werk die zich op hadden gehoopt en je lichaam snakt naar de bevrediging van rust.

De rest van de middag, koud buiten en niet de behoefte om nog nuttige dingen te doen, want ja... Het is wel twee weken vakantie voor de iet wat jongeren onder ons.

Met een lekker bakkie thee en een goed boek wegzakken in je meest luie stoel, dromend over de meest spannende verhalen van het personage uit je boek. Ondertussen je eigen gedachte op peil houden of lekker laten gaan. Gedachtes die tussen fictie en non-fictie hangen, maar zo levendig en helder dat ze net echt lijken.

Zo doende kom je ook terecht bij het toneelstuk waar je zo heftig mee aan het repeteren bent geslagen. Liederen/teksten die door je hoofd gieren en nog steeds bedenkend hoe je die moet plaatsen en welke emoties mogelijk boven komen als je je weer eens onder Milena's rokken hebt verstopt en de Paardenknecht je weer probeert je in je wang te bijten.

Wakker geschrokken grijpt je hand weer naar je wang en... nee... gelukkig! Het was maar een hersenspinsel van Rosa, toch nog even in de spiegel kijken maar er is echt niets...

Na een vers bakje thee met een heerlijk koekje van de bakker aan de overkant ga je weer verder lezen in je boek en....

Rosa a.k.a. Albertine

Ik heb bij onze eerste poging (in 2006) een echte kaart gemaakt met legenda en al. Daarop zag je een stad en een nieuwe wijk gepland buiten het centrum op een eiland dat voorheen alleen per pont was te bereiken. En zelfs de strafhaven stond er op. Ik zal vanavond eens mijn archief induiken.
Was voor mijn eigen idee en heb hem daarom nooit laten zien.

Hij was wel erg netjes hoor, meen ik me te herinneren.

4 stoelen voor de kamer zijn binnen, straf van stand, rood van zit.
1 stoel voor de keuken is er ook, uit de zelfde periode als het fornuis en de lamp.
En ik dacht ik moet toch eens een plattegrond maken van dat eiland.
Maar dat eiland kreeg eerst een naam: Tussen Donker Diep, want het water er omheen heet Donker Diep.
Wie maakt er eens een plattegrond van de omgeving?
Dan leggen we ze dinsdag naast elkaar.
Wel van alles er op zetten: pont Bonder, huis Bonder, Bella, de brug, 10 km om, sluizen, Den Haag, kwekerij, de oude steenfabriek, buren, etc.

Hoorde mijn oor gisteren tegengesputter? Foei!
Eerst spetteren, dan sputteren.

Werkwoord
tegensputteren ; al mopperend protesteren.

Duits: aufmucken, murren
Engels: protest
Frans: rouspéter


Verder heb ik mooie dingen gezien, hele lelijke dingen, hele leuke dingen en kwalijke dingen.
gevarieerde avond dus.

Wel dat het gasfornuis bevestigd is.
Verworven zijn nu ook een prachtig dienblaadje, zo uit de jaren 50 keuken van mijn tante, een versleten soep- en zwaar gepatineerde pollepel, een garde waar de struif nog aan hangt, een plastic, vaag gedateerd, ergens tussen de 50 en 60-er jaren, hanglamp, als het mag van Thijs, voor in de keuken, de kamerlamp heb ik nog niet gevonden, de bootscène was heerlijk, de peurwormen konden best wel, nu nog even wachten op het telefoontje van CityTec of ik de straatlantaarnarmatuur mag ophalen, Thijs moet beslissen over het voorkamerkleed, wel of niet taps-toe-lopend, zo niet, dan maar het kleed van atelier Westeinde en als het maatvloerkleding wordt , wat mijn voorkeur heeft, maar Willem's niet (penningmeesters hè), mag het dan misschien rood zijn, want dat blijft door mijn hoofd spelen ..........zo even weg geweest, want Martin de Kort van CityTec belde dat ik direct kon komen, hebbes dus. We gaan door !!

Na enig gezap beland ik op SBS 6. Mijn favoriete zender. Ik zie een kittige mevrouw. De kittige mevrouw met ietwat autoritaire houding zet een compleet huishouden op zijn kop. Is dat nu wel nodig? Alhoewel? Wat zie ik daar? Plukken hondenharen die in het rond vliegen. Dit belooft een interessant programma te worden.

Een bende is het volgens de zuchtende mevrouw. Dit woord neemt ze niet in de mond. Maar haar gezicht spreekt boekdelen. En hier, ze wijst naar het aanrecht. Ondanks de aanwezige afwasmachine staan aanrecht en gasfornuis vol met rotzooi. Een broodtrommeltje met door schimmel vergane boterham. Dat is toch niet nodig denk ik onmiddelijk. Ja het is daar een zooitje. En dat verdient inderdaad strafpunten en een flinke aanpak. De uitbouw bevolkt door honden, drie stuks teweten groot en smerig en harig, wordt aangepakt. Wat een smeerboel.

De detailopnamens zijn voor de propere onder ons niet te harden. Ik leef helemaal mee met deze total uppimpdame. Wat een onordelijkheid. Wat een bende. Het schijthuis heeft geen deur. Is dit een derdewereldland? Als de honden naar de trimsalon worden afgevoerd is ook snel de vrouw des huizes aan de beurt. Huilend afgevoerd naar de kapper. Mevrouw is de weg kwijt. De honden worden uitgedund

Dan komt vervolgens een inkijk in de slaapkamer. Mijn conclusies zijn snel getrokken. Overal troep. Onderbroeken slingeren daar bij voorkeur. Werkt de vrouw des huizes denk ik. Of zit ze de hele dag op haar gat naar de tv te kijken. Ik houd het humaan. Ze heeft vast een vreselijke ziekte overleefd en is niet zo actief. Alle overbodige rotzooi wordt afgevoerd. Het resultaat? Een tuin vol troep en vuilniszakken. Wat kan die metamorphose/uppimp troel dat goed! Die verstaat haar vak.

Ik vertelde jullie ooit al over onze vervreemde overbuurman. Die ongeveer net zo eenzaam moet zijn als Herk. Wij noemen hem meestal "de gek"of "de plakkert". Want volgens mij plakt daar van alles aan de overkant. Die uppimpdame zou daar heel wat werk kunnen verrichten. Maar of zij het er levend afbrengt weet ik niet. Het is een vreemde vogel.

Die man is intrigerend. Werkt hij? Overdags nooit thuis. Stond vandaag vlijtig te koken. Alle ramen beslagen. De man roert nog eens in een pan. Begeeft zich naar de met plasticzakken overladen huiskamer. Gaat in de hoek zitten waar vermoedelijk een tv staat. Staart doelloos naar de hoek waaruit lichtschimmen komen. Er staat dus toch een tv. En altijd laat op. Net als ik. Maar soms tot erg laat. Drie uur in de nacht. Vier uur in de nacht. Als ik 's nachts eruit moet zit hij daar nog in die hoek. Onbewogen lijkt het wel.

Soms slaat mijn fantasie op hol. Dan denk ik aan Draculafilms met Bela Legosi. De buurman verlaat als vleermuis zijn huis. Op jacht naar vers jong bloed. Volgens mij moet ik gewoon naar bed. Lekker lezen en dan slapen. De uppimpdame slaapt vast allang. Op vastgezette tijd. Geordend leven. Ben ik toch niet helemaal perfekt. Ik ga maar naar boven. Mijn overbuurman is vast nog wakker. Even naar de rommel kijken. Opeens zie ik in mijn gedachte Charlotte naarbinnen stappen bij de "plakkert". En jawel. Weldra zal het ook daar ordelijk zijn. Gestreken theedoeken op stapeltjes in de kast.
Dik

Inderdaad is het nu op snelheidsniveau "tante Jetje"

Groeten

Dik

Het is: van jetje geven, geen hoofdletter, want het is geen eigen naam in dit geval.
In een ander geval, mét hoofdletter, kan Dik jullie verhalen over Jetje, wel een eigen naam.
Zijn liefste tante? Dat weet ik niet. In ieder geval gaat hij er graag naar toe,
om er daarna weer over te kunnen verhalen.

Nu mijn jetje.
Jullie zullen echt die tekst uit het 2de deel - bldz. 35 - 48 moeten kunnen ratelen, ze van jetje geven, op hoge snelheid kunnen uitkramen, niks nadenken, niks geheim, niks suspence. Eerst snelheid, dan kunnen we wat tempo nuances aanbrengen.

Hup Jetje, hup en jetje

Das wat anders dan kleine Elephanten ohne Badehosen mit Shokoladeschaumküsse in die Flüsse

Ontucht, overspel en smeerpijperij.
spreuken 5.15-16

Was müssen das für Bäume sein?

Was müssen das für Bäume sein,
wo die großen Elefanten spazieren gehen,
ohne sich zu stoßen.
Links sind Bäume, rechts sind Bäume,
in der Mitte zwischenräume,
wo die großen Elefanten spazieren gehen,
ohne sich zu stoßen.

Was müssen das für Flüsse sein,
wo die kleinen Elefanten baden gehen
ohne Badehosen.
Links sind Flüsse, rechts sind Flüsse,
in der Mitte Schokoschaumküsse
wo die kleinen Elefanten baden gehen,
ohne Badehosen.

Marx, dank je wel voor dit bericht: ik ben heeeeeeeeel benieuwd!
Nog een maandje geduld, dan kan ik het hopelijk met eigen ogen aanschouwen.
Ik ben blij dat die uit de volkomen hand gelopen monoloog (die spot met de Eerste Wet van Goethe: "In der Beschränkung zeigt sich der Meister") uiteindelijk toch nog iets moois oplevert.

Overigens ziet de productiesite er weer heel fraai uit; complimenten!

Hier zien we Bertram, in een geweldig mooi gespeelde monoloog, in Bloot of Dood, al weer zo lang geleden.
Voor WATER heeft hij, op mijn verzoek een monoloog geschreven voor de rolfiguur Bol, die hij, toen, speelde. Veel te lang was de tekst in ieder geval. Ik ben er vreselijk mee aan het prutsen geslagen, en er kwam niets fraais uit voort. En dan gaat Bertram ook nog in Brussel wonen en werken, toedeledokie, zoek het maar uit ! Een andere speler moest dus die monoloog, waar ik werkelijk niets fraais van kon bakken, gaan spelen. Afgelopen dinsdag heeft die speler een staaltje acteren laten zien, die mij tot diepe dankbaarheid dwong. Bertram kan gerust zijn; ook al zal het totaal anders gebracht worden dan hij heeft bedoeld, het is wel fraai geworden !
Maar alle spelers bedankt voor jullie geduld op die repetitie, want alles staat nu gecorrigeerd in mijn PC te wachten op openbaarmaking.
En denk aan dat loopje van Willem ! Volhouden, allemaal, gedurende het hele stuk !